Políticas medioambientais

Van aló máis de vinte anos que os científicos pregoaban a preocupante  situación do planeta si a humanidade seguía co consumo desaforado de  materias perigosas para a vida do planeta: consumo de combustibles fósiles que producen Co2,  -carbón e petróleo-, sobre todo;  e metais pesados  empregados como fertilizantes na agricultura en cantidades excesivas e que rematan nos acuíferos e de alí aos ríos e ó mar.

Políticas medioambientaisO mar remata por ser o “pozo negro” onde van parar todo o que estragamos. O IEO, (Instituto de Estudos Oceánicos) avisa de que os océanos están cheos de plásticos e que a fauna mariña está perigosamente afectada. Nos peixes, segundo o tamaño, aparecen afectados por mercurio e outros minerais, pero o plástico está en tódalas especies.

Como frear este devalo?

Nada se arranxa sen unha política medioambiental. E as políticas parten dos Parlamentos, dos Estados que son conscientes deste gravísimo problema para a humanidade.  De aí a importancia que ten a política.

A política ou as políticas, poden ser boas para a humanidade ou nefastas, depende dos representantes da cidadanía. En España temos episodios recentes nos que podemos ver a diferenza e os resultados. Só un par deles:

Políticas medioambientaisAno 2004, hai un cambio ideolóxico no novo goberno: un dos problemas máis graves eran os accidentes nas estradas: 6.000 mortos ó ano (non se contabilizaba o número de feridos que poderían ser tres veces máis, ou sexa, 18.000, algún deles parapléxicos ou tetrapléxicos).

Ninguén reflexionaba sobre o dolor causado; os costos en hospitalizacións nin na traxedia que supón a vida dun parapléxico e a súa familia.

O novo goberno, cun criterio diferente, despois dunha análise de causas determinou tomar algunhas medidas, entre outras: baixar a velocidade nas estradas  e  o grado de alcohol para conducir; o slogan era “si bebes non conduzas).

Esta política tan sensata foi respondida  polo anterior presidente co seu adxunto como “partenaire”;

Ámbolos dous,  -diante das cámaras de televisión-  trataban o tema con un desprezo absoluto: …Y quién me dice a mi cuando tengo que beber, dicía o máis “listo”. E o outro -coa sorna que lle é propia-  completaba  cunha frase que se fixo planetaria, ”viva el vino”.

A sensatez da cidadanía acomodouse a nova lei que deu como resultado que a perda de vidas humanas baixara a 2.000 en sete anos.

Velaí unha mostra do que pode ser a diferenza entre unha boa e unha mala –en este caso ruín- política. A valoración destes datos só poden facelo aquelas familias vítimas da perda de pais, fillos, irmáns, etc.

A valoración e a reflexión déixoa para os e as lectores/as.

Políticas medioambientaisOutra boa lei, tamén daquela lexislatura política, foi a prohibición de fumar en espazos pechados. Os agoreiros daban por rematada a hostalaría. Nesta tamén houbo as correspondentes chanzas e descualificacións para o impulsor da devandita lei.

Aínda con certo –deixar facer- a lei fixo que a sociedade mellorara sensiblemente. Quen non lembra estar nun restaurante coa sala chea de fume: había quen entre prato e prato fumaba un pito, e aquilo dábase como algo normal; os asmáticos ou doentes doutras enfermidades tiñan que deixarse amolar; a razón era do fumador.

O tabaco estaba presente en fábricas, oficinas, despachos de profesionais , tabernas e ata nos hospitais era frecuente atoparse a un médico cun pito nos beizos. E, o mal cheiro do fume metíase ata nas roupas  que se levaban postas.

Eis outra moi boa lei que hoxe ninguén se atrevería a derrogar.

Esperemos, pois, que as políticas sirvan para mellorarnos a vida e respectar o planeta. Só con leis que freen a cobiza do capitalismo  e a concienciación dos poboadores que o habitamos . Arestora quen marca o rumbo é a activista  sueca Greta Thunberg. Esta adolescente foi quen de plantarse diante do parlamento  sueco pedindo que parasen a destrución do planeta. O cambio climático era un feito indiscutible.

O éxito da chamada foi tan amplo que centos de milleiros de xoves de todo o mundo a seguen.

Teñen moita razón; as novas xeracións son as que van a habitar os vindeiros anos os espazos que arestora pisamos.

Toca aprender da xuventude. Eles e elas son os donos do futuro.

Non lle lo estraguemos máis!

 

 

 

Telmo Comesaña     xaneiro   2020

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.

A %d blogueros les gusta esto: