Monstros

Relato de Ana Fernández, publicado no libro: “Relatos na rúa VI”da Editorial Elvira.

“Cando miras moito tempo a un abismo, o abismo tamén mira dentro de ti…”
F. W. Nietzsche

En Vigo estabamos esgotados, a velocidade coa que devoraban os relatos facía imposible manter o ritmo da escrita. Probamos a non ter en conta a ortografía para así ser máis rápidos, pero enseguida nos decatamos do noso erro, unha inferior calidade dos escritos facía que lles caese peor no estómago. Iso traía unhas consecuencias espantosas e os gases fedían a quilómetros. Nesas, comprobamos que canto mellor era a nosa escrita, máis tempo pasaba antes de que estivesen famentos de novo.

Todo comezou hai tres meses. Non foi só en Vigo,

sucedeu ao mesmo tempo en case todas as cidades do país. As persoas do concello que posuían certo poder político convertéronse de súpeto, en seres noxentos: bestas peludas con unha lingua que lle colgaba polos fociños abaixo, semellando un conduto que canalizaba as babas pegañentas, ata o chan.
Saíron do concello á praza do Rei proferindo uns berros que facían tremer ao ceo. Fuximos amedrentados pola rúa Ferrería abaixo e, ao chegar a Porta do Sol, seguimos correndo por Carral.

Non paramos ate chegar ao Náutico. Alí, e posto que fronte a nós só quedaba o mar para continuar a fuxida, revireime considerando a situación. As rúas estaban ateigadas de xente; Montero Ríos, Cánovas del Castillo, García Olloqui, Luis Taboada. Centos de persoas atemorizadas pero nin rastro das bestas. O pánico foi dando paso ao estupor cando se comprobou que aqueles seres vociferantes non saíran da praza do Rei.

Non sabiamos cal era o motivo, pero non poñían os pezuños fóra da praza. Nese senso acadamos certa tranquilidade. Outra cousa eran os berros e a peste que abafaba a cidade. A marea de xente percorreu as rúas en sentido inverso ata chegar ao concello. Alí, unha multitude observaba o espectáculo. Mentres, a policía colocaba valoss para evitar males maiores.

monstruos

Entón aconteceu o que nos sinalou o camiño a seguir; unha meniña que estaba no colo de seu pai, tiroulle o libro que levaba na man á besta que tiña máis preto. Os animais pelexaron uns contra os outros para acadar un anaco do botín: “O traxe novo do emperador”.

Comérono cun apetito de mil anos e, cando do conto só quedou a lembranza, ficou un silencio que acariñou os nosos ouvidos para despois espallarse, coma unha néboa branca, por Venezuela e logo por Gran Vía abaixo. En canto comeron o libro, aqueles sacos de berros e peste calaron, e mesmo xa non cheiraban tan mal.

Formamos unha cadea humana que remataba na biblioteca municipal. Axudados por un anaco de tobogán do parque de Venezuela, fomos lanzándolles todos os libros que, ata facía un momento, durmían nos andeis. Das nosas casas carrexamos toda a literatura que posuíamos. Tamén lles botamos prensa pero non servía, ao pouco tempo golsábana e berraban máis forte.

Entón creamos grupos que se ocuparon de ir polas librarías, bibliotecas e, en xeral, por calquera lugar onde se puidese recoller o peculiar alimento. A cadea humana deu paso a unha fileira de coches e camións para facer o transporte máis rápido. Así estivemos uns días ate que laguen chamou a atención sobre algo evidente: comendo a ese ritmo, en pouco tempo todos os andeis da cidade quedarían baleiros e o problema seguiría sen resolver.

Acordamos crear quendas de escrita para poder fartar aquelas barrigas inmundas. Calquera tema valía: ficción, ensaio, poesía… A premisa era escribir o máis rápido posible. Foi máis tarde cando descubrimos, con asombro, o efecto positivo que a calidade literaria exercía naqueles seres. O relato de María púxonos sobre aviso. Nel, a escritora, lévanos polos labirintos da miseria humana para deixarnos despois nun xardín de solidariedade e respecto polos demais. Agora só escribimos historias pensadas para transformalos.

Vixiámolos todo o tempo, tomando nota dos cambios que se van producindo neles. Así descubrimos que están a mudar. Mesmo notamos, de cando en vez, algún xesto de boa humanidade entre berro e berro.

Hai uns días que vimos observando con preocupación a grupos de persoas que non saen dos arredores da praza do Rei, están alí día e noite. Obrigámolas a marchar pero volven, e cada vez son máis. Nos seus rostros xa non hai rastro de medo. Parecen estar baixo o influxo das bestas e ata comezan a espelir o mesmo fedor ca elas. Algunhas xa non falan, só emiten griñidos.

Escribo estas páxinas na miña quenda de traballo. Teño pouco tempo, quizais mañá xa non saiba escribir. Farei dúas copias; unha para darlla na cea. A outra vou agochala. Por se as cousas se torcen e non queda ningún de nós, que se saiba o que nos aconteceu.
Relato de Ana Fernández.
Publicado no libro: “Relatos na rúa VI”da Editorial Elvira

 

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.

A %d blogueros les gusta esto: