Mar de pedra

Hai poucos días decatámonos que unha das nosas lectoras, Ana Fernández gañara un Accésit no V Certame de relatos “Vigo Histórico”. Sempre é unha alegría que alguén coñecido obteña un recoñecemento, nesta ocasión moi merecido. Un relato sorprendente que fala dun dos emblemas da nosa cidade, transportándonos a un mundo máxico.

O Relato: Mar de pedra

Cada día, en canto as rutinas diarias llo permitían, daba un paseo preto do mar. Logo ía tomar algo a un bar na Porta do Sol. Mentres o sabor quente do café percorría a súa gorxa, ou as cóxegas dunha cervexa subían polo seu nariz, ollaba para O Sereo.
Pola zona xa coñecían aquela muller fraca, de cabelo escuro e pel morena. Non gostaba de dicir unha palabra de máis, tan só as precisas para facerse entender. E aínda que iso desconcertaba a algunha xente, o seu sorriso morno despexaba as dúbidas, engaiolaba a calquera.

Os anos acariñaban a Lucía. Ao seu paso apenas deixaran uns ramiños tenros de engurras, alí onde os ollos se facían cómplices dos beizos para sorrir.

A súa vida laboral transcorrera en fábricas de peixe. Despois de pasar por varias empresas do sector conserveiro e mesmo de conxelado, rematou cun contrato fixo en Cerqueira.

Cando coñeceu a Marlo soubo que buscar outro xeito de gañarse a vida era prioritario. Despois de enlazar contratos temporais en diferentes empresas, estivo un tempo nunha tenda cara ao público.

Dende había pouco máis de oito anos só traballaba coidando cativos. Non fora unha decisión difícil, criar aos bebés de outras familias era o único que podía encher tanta saudade.

O tempo voaba, ás veces parecía que suxeitándoo ben forte iría máis amodo, pero non.
O tempo voaba, e levaba con el feridas e bicos, nacementos e ausencias.
O tempo voaba. Lembraba como se fose onte un día de outono, había dez anos. Daba o seu paseo pola praia de Samil cando escoitou a alguén dicir que puxeran un sereo na Porta do Sol. Era o 8 de novembro de 1991, a data quedoulle queimada na alma.

Foi case un milagre que o corazón se lle mantivera no peito e seguira a realizar a súa labor vital. Durante a escasa media hora que lle levou chegar ata o centro de Vigo, o corpo non foi seu, o corazón, o alento, as mans, os xeonllos… todo nela tremía de tal xeito que manter a verticalidade era, en si, unha proeza.

Chegou esgotada e custoulle un pouco atopalo. Estaba alá arriba, demasiado preto do ceo. Aos seus pés, ese mar de pedra que conformaban as beirarrúas e os edificios.

Demasiado alto para tocalo e asegurarse de que, en efecto, non era un ser vivo. Pasou varias horas sen poder aparta a vista del e pouco a pouco, o corazón, os ollos e o alento, acordaron que non era el. Parecíase moito, demasiado. Pero non era el.

Co paso dos días, unha inquietante sospeita abriuse paso na súa mente desacougada. A persoa que esculpira a estatua coñecía a Marlo. Aínda que a expresión do home-Peixe prateado distaba moito da titilante ledicia do rostro amado, a semellanza era moita.
Ao longo dos meses tentou saber máis, pero finalmente desistiu o decatarse de que as súas pescudas ían levantar sospeitas. Nunca souberon se Francisco Leiro vira a Marlo nalgunha das visitas que lle facía a Lucía.

A cita era cada solsticio de verán nas Illas Cíes. Esa era a primeira do ano, logo quedaban cada día ata que remataba o estío.
Cando chegaban os ventos e choivas do outono resultaba demasiado perigoso achegarse a terra. Entón comezaba a peregrinación dela á Porta do Sol.

O mar lambíalle os pes; a auga, ao retirarse, deixáballe a sal pegada como se fose unha tatuaxe. Soa na praia, case de madrugada, intimaba coa escuridade esperando velos chegar. Os ollos sempre atentos, facían un esforzo por adiviñar, por sentir antes de ver, por mandar ao cerebro o sinal desexado.

Por fin, alí estaban. Dous montonciños de espuma, a de adiante máis grande, a que ía detrás máis cativa.

Marlo chegaba, unha vez máis, puntual a súa cita. Esta vez, igual que nos últimos oito anos, traía con el á pequena Lucía. A Nena-Peixe viña feliz, bailando co mar ao carón do seu pai. Sorrindo todo o tempo, para logo deixarse bicar e arrolar pola súa nai.

Accésit no V Certame de relatos “Vigo Histórico”

Autora: Ana Fernández

A %d blogueros les gusta esto: