Mágoa (III)

IX

Sabela

Non chegara a Semana Santa e caeu coma un lóstrego sobre Margarida  a perda de Sabela, que foi, se cabe,  peor, porque non   marchou , pero afastouse dela coma se esta tivese algunha clase de enfermidade contaxiosa.

Da noite para a mañá deixou de ir con ela. Cando tiña na clase que pasar ao seu carón, miraba para outro lado . Cando Margarida a buscaba á mantenta, fuxía sen mediar palabra.

A rapaza veu decotío cabo de min. Non daba acougado, a verdade é que a cousa semellaba un misterio máis grande e inexplicable do que fora a súpeta desaparición  de Doriñas. Sabela non marchara a ningures, nin as rapazas rifaran para dar pé a unha inimizade tan grande como a que mostraba  Sabela cara a Margarida.

Falamos e falamos, ela fartouse de chorar, pero non atopabamos ningunha explicación para o que estaba a pasar, o caso era que sen saber como nin por que, Margarida quedouse sen as súas amigas.

As amizades dos primeiros anos son as que máis gusta agarimar ao longo da vida e a pobre  perdeunas cando comezaba esa época tan confusa que é a adolescencia, cando resulta tan

difícil a comunicación coas  outras xeracións e tan vívidas as dos amigos da mesma idade.

Pasaron os días, as vacacións, o curso. Eu estaba á espreita de Sabela, para ver se me contaba que sucedeu, pero ela non viña xa pola mercería e se nos encontrabamos na rúa, torcía o camiño.

Chegou o verán, pero as cousas aínda foron a peor. A súa famila mesmo cambiou de praia para non coincidir coa de Margarida. Todo un misterio.

No curso seguinte a rapaza un pouco máis acougada, pois xa dera por perdidas as súas mellores amigas, andaba agora con frecuencia cunha  veciña súa a quen lle levaba uns dous anos.

Sei ben que quedou mancada, que lle ía  resultar moi difícil entregarse con tanta fondura ás amizades que co tempo foron xurdindo. Nunca esquecería  a Doriñas e a Sabela.

Pasaría pouco tempo para que, para a súa desgraza, descubrise cal era a razón pola que as amigas se afastaron dela.

X

Ábrese a comporta

Miraba e remiraba a miña rapaciña, unha nena que hai pouco que lle veu a regra e empeza a esbozar xeitos de muller. Era unha mágoa vela!, ás veces sei que choraba ás agachadas, víalle aqueles olliños inocentes encarnados.

Unha tarde estabamos sentadas as dúas na rebotica, un silencio abafante cubríanos, como a brétema os montes que tapaban o horizonte por un lado da cidade, e, ás veces baixaba lixándoo todo. Eu esperaba… xa sabía que non se trataba de arroutadas de rapaza, algo malo estaba a suceder.

Miudiño primeiro e como unha fervenza despois, empezaron a rodar as bágoas polas súas meixelas e era un manancial que non secaba. Seguiu así un bo anaco e  empezou a falar saloucando:

–         -É que eu quero morrer, se ti soubeses…, e xa sei por que me deixaron Doriñas e Sabela.

–         Por que non mo contas? Sempre vén ben sacar as cousas fóra.

–         Dáme tanta vergoña, é que non pode ser, sempre foi tan bo e, se o ves durante o día, segue a ser o mesmo de sempre.

–         Imos ver, de quen estás a falar, que che fai para que esteas tan magoada e que ten que ver con Sabela e  Doriñas.

Aínda que lle seguían caendo bágoas e non paraba de saloucar, (ao principio case que non lle entendía), empezou a fiar a historia máis monstruosa e incrible que oira na miña vida.

Parece que, dende que o seu tío Xulián viñera para a casa, ceaba á mesma hora  que os sobriños, (o pai chegaba tarde do traballo), e deitábase cando as dúas nenas estaban a piques de facelo. Entón tiña por costume,  non deixaría de ser unha máis das manías que tiñ, pero neste caso non caben as semellanzas, pedíalle a Margarida que lle levase un vaso de agua.

Ata había un mes a cousa non tiña nada de rara. Margarida leváballe a auga e bicábao na fronte, dándolle as boas noites. Pero un día, dos que non habían existir no calendario, quixo que o bicase nos beizos ao tempo que con habilidade lle botaba unha man aos pequenos peitos.

Margarida ficou cravada no sitio dicindo:

–      Non!, non!, non!.

–         Non teñas medo, non che vou facer dano. Sabes?  Doriñas e  Sabela xa as  tiñan duriñas.

–         Non, por favor! Como fixeches tal cousa, como podes ser tan ruín?

–         Non ten nada de malo, Margarida, de aquí a pouco, os mozos

bicarante na boca e acariñarán os teus peitos e vaste sentir               na  gloria

–         Non!, cala xa ¡

Margarida escapou como un lóstrego, meteuse baixo as sabas, púxose a chorar, sen facer ruído e fíxoselle un nó no corazón que dende aquela a tiña atragoada.

O día seguinte pasouno media atordoada, sen case saber o que facía. No colexio dixéronlle se andaba nas verzas pois non se daba conta de nada. Na casa o mesmo; había que chamar por ela dúas ou tres veces e a berros para que atendese. Pero o día pasou e a rapaza estaba aterrecida.

Tratou de zafarse marchando antes para a cama. Cando o tío chamou por ela , a nai foi berrarlle e mandou que se levantase axiña, que levaba todo o día a facer o parvo, e que esquecera  a augua do tío. Ela estaba tan amedrentada,  non sabía como dicirlle semellante barbaridade á súa nai, porque  esta estaba ben segura de que o seu irmán era o home máis bo do mundo; deu en pensar que non a crería e poñeríase como unha fera.

Xa no cuarto de Xulíán, a escena repetiuse. O guión era máis ou menos o mesmo. El trataba de bicala nos beizos, de apalparlle as tetiñas; ela separábase e saía ás alancadas, para meterse na súa cama a chorar amodiño. Despois dunha semana deuse de conta que a cousa non ía cambiar, que a súa nai non  daba sabido  nada, que non había ninguén que a pudiese sacar  daquel pesadelo.

Eu non podía dar creto a tamaña monstruosidade. Por máis que porfiei en que falase coa súa nai, ela negábase argüíndo que lle daba vergoña, e ademais a nai non era quen de crer tal cousa dun home como era o seu irmán.

Empezou a agromar en min unha idea pero non lle dixen nada á rapaza, pois íame  pedir que non fixese tal cousa.

XI

Charla coa nai

Ármome de valor e chamo a súa nai para quedar con ela e falar:

–         Boas, son fulana de tal, coñezo moi ben á súa filla … , e gustaríame falar con vostede sobre Margarida, se é tan amable.

–         Ah!, si , xa me ten falado de vostede, pero que é iso de que temos que falar dela, non mo pode dicir por teléfono?

–         Mire, non a quero desacougar, pero creo que estaría mellor que o  falásemos fronte a fronte.

–         Síntollo moito pero agora teño que ir á carnizaría e..

–         Mire, vai pasar por diante da mercería e a estas horas podemos falar tranquilas na rebotica, non será moito tempo

–         A verdade é que non me vén nada ben, ando moi ocupada estes días e non será  para tanto, digo eu.

Por fin  douna convencido, aínda que de mala gana, queda en pasar por aquí. Eu busquei precisamente esa hora pois  Margarida estaba na clase, xa que por nada do mundo quixera  que soubese que llelo vou contar á súa nai, pero non queda outra. Para min tamén é un mal trago, mais estou ben convencida de que a nai debe sabelo, para poder así cortar co noxento asunto.

A charla a piques estivo de naufragar en moitas ocasións, non era cousa doada explicarlle  cal era o problema.

Funme achegando como puiden…

–         …e o Xulían, como está?

–         (Fítame e sorrí) que?. Vai cansa da súa solteiría, ou que?. Non  crea, Xulián está moi ben para súa idade e é todo un partido…

–         Non, por favor, estou moi ben así, aos meus anos unha xa non repara nesas cousas. Preguntáballe por se notou algo estraño.

–   Mire, non lle notei nada raro e como non fale claro, vou marchar, xa lle  dixen que ando atarefada; non vexo ademais que ten que ver todo isto coa miña filla.

Cuns azos que non tiña e que, por certo nunca souben que tivese, expliqueille o que estaba a pasarlle á filla co Xulián. Dábame de conta de que a señora se alporizaba por momentos, e chegado un punto da conversa, mandoume calar con moi malos modos. Estaba tan anoxada que saíu da tenda coma alma que leva o demo, non sen antes espetarme:

–         Teña coidado con esa lingua de víbora, e non quero que miña filla volva   pisar a tenda, a ver se é vostede a que a anda a abusar dela.

de que algo así ocorre no seu contorno, ou na súa mesma familia, sexa valente, non se pode deixar que a nenez sega  a ser violada, que se permitan certas condutas.

Epílogo

Agora fálase do maltrato ás mulleres, e  deberíase falar moito máis, e por riba diso, facer o que faga falta para que esta non sexa das principais causas de morte entre elas.

Tamén sae na televisón e nos xornais a desgraciada vida dos nenos e nenas do terceiro mundo. Da súa fame endémica, dos traballos terribles a que son sometidos, non só polas multinacionais, senón ás veces  polas propias familias, para poderen subsistir. De como venden os seus tenros corpiños nas rúas a turistas noxentos. Tamén como trocan por bens materiais as nenas, a homes vellos e ricos, cando non as matan ao nacer, porque pensan que non serven para nada. Tamén,  nalgunhas culturas segue a práctica da ablación.

Pero quizabes hai algo tan malo e aterrador que afecta aos do terceiro mundo, e pode que máis aos países “adiantados”, algo que marca aos nenos para toda a súa vida, e que é semellante a unha ablación, pois moitos a causa diso , non son quen de gozar dunha vida sexual plena, á parte dos  traumas psicolóxicos que producen.

Estoume referindo, como vostedes xa supoñen, ao acoso e abuso sexual que sofren algúns nenos e nenas; un arrepiante e soterrado vicio, que se dá no seo da mesma familia e o seu círculo de amizades, sen que ninguén faga nada por evitalo, e que tratan de ocultalo con ameazas e chantaxe emocional, de tal maneira que os cativos son os primeiros en agochalos, e ata se senten culpables en vez de vítimas.

Hoxe en día deberían ser “chegados os tempos”  en que estas malignas prácticas, saian á luz. Que os culpables paguen a súa culpa. Que a intimidade do fogar deixe de ser un lugar perigoso durante a infancia. Que os rapaces poidan levantar a súa voz, en busca de axuda, e que non se avergoñen, cousa difícil, ben é verdade, pois trátase  da familia ou de persoas moi achegadas, para que poidan recibir a axuda necesaria a fin de evitar os terribles traumas que isto produce.

Hai cousas arrepiantes (deixan xeado o corazón). Ás veces os cativos non aguantan máis, e cando empezan a contar e a chorar, ante alguén, que polo que sexa lles  inspira unha confianza moi especial, é que se che rompe a alma!, non dan parado.

Supoño que a maioría calan sempre, arrastran as secuelas durante toda a súa vida e levan á morte o segredo, sentíndose ademais culpables do que lles pasou durante a súa aldraxada infancia.

Dedicado a eles, con todo agarimo, vai este relato. Tamén me gustaría abrirlles os ollos ás nais e mais aos pais, que sen darse de conta ( espero que a maioría das veces) son cómplices destes viciosos comportamentos.

É verdade que, como sempre, a maior parte das cousas quedan no tinteiro, pero non son quen de seguir, revólveseme o bandullo, danme ganas de berrar. Eu que sei!

Por favor se ten a máis mínima sospeita

Seino, é moi duro entrarlle. Pode parecernos imposible, pero se está aí temos que arrincalo de raíz. A vergoña non é facer isto, o realmente odioso é sabelo e non facer nada.

 

Os tempos son chegados

(ou non…)

HELENE

 

A %d blogueros les gusta esto: