Mágoa (II)

 

V

Xa vas en picado

Un día, era polo verán, porque estabas na praia, paraches en fronte dunha tenda humilde, pola que sempre pasabas nos teus paseos cotiáns; o dono, que morrera, traballara para ti.

A viúva, algo máis nova có seu marido, atendía a casa e o negocio como podía. De nova fora a gran beleza do lugar, e aínda que xa deixara atrás a mocidade, inda lle daba un xeitiño, como di o refrán.

O malo foi que non quedaches convertido en estatua de sal, coma a muller de Lot, pero non, tiveches que entrar. Nese intre tiñas certos desexos, naturais aínda, que se poden comprender, pero o método que empregaches non ten perdón.

Empezaches a asediar a viúva,  ela era humilde en demasía e ti sempre te impuxeches  dabondo a todo o mundo.  Non o conseguiches á primeira, pero fuches unha e outra vez, ata levala ao rego.

Ti crías que non o sabian, pero a aldea non era tan grande  como  para que ninguén se dese de conta de como entrabas cando non había seareiros, con disimulo, e saías da mesma forma.

Así durante todo o verán. A pobre muller como sufriría, que vergoña pasaría, como a mirarían de esguello os fregueses e como murmurarían as mulleres no río. Ela tiña que aguantalo todo, non podía cambiar de sitio nin era quen de pararlle os pés a Don Xulián, coma te chamaban por alí.

Aquilo xa estivo moi mal e por riba a muller perdeu a sona, e con ela, calquera posibilidade de refacer a súa vida, que ben lle viría.

VI

Os anos escuros

Co paso do tempo, ás veces desaparecías da casa, saías e íaste  aloxar (os teus ao principio  aínda non o sabían) na casa dunha señora, de non moi boa vida, todo hai que dicilo, e ficabas alí ata que botabas de menos a túa vida de sempre.

A familia pasábao mal. A primeira vez, a longa espera fíxose eterna, xa dixen antes que eras  home de costumes: que se che daría mal, se nun repente perderas a memoria e camiñabas perdido. Chamadas e mais chamadas: á familia, aos amigos, hospitais, policía…

Co devir dos meses, xa sabían onde estabas , pero non se atrevían a irte buscar, e a espera da túa volta estaba chea de malos augurios. Cando volvías, ninguén preguntaba.

Pasaban un, dous, tres e ás veces, ata cinco meses, pero volvias desaparecer. Na casa sabían que te tiña ben agarrado que eras un choio, e faría o que fose por non te soltar.

Como sufriría a túa humanidade ao ter que ir mercar (de que forma  te enleaches non o sei) o que sempre tomaches de teu. Que humillacións tan grandes, agochadas tras as xoias, os perfumes caros, a roupa de marca, os cartos (que sabe Deus onde irían parar).

Logo a volta á casa, un calvario. Era un prezo que tiñas que pagar para poder seguir coa túa vida de sempre. Supoño que farías o propósito de non volver, de que aquela era a última vez.

Así ían pasando os anos. Xa non desaparecías da casa. O terrible estaba a piques de empezar.

VII

A meniña

Era unha nena coma calquera outra, pode que un pouco máis espelida. Loura, co pelo dondo,  cunhas trenzas atadas sempre coa lazada que só cambiaba de color ou tamaño. Estaba no seu peso. Daquela tería uns nove ou dez anos, pero eu víraa crecer pois o meu negocio esta á beira da casa na que vive coa súa familia.

Era dada ao sorriso e levábase  con todo o mundo, pois era de bo carácter. Tiña  unha  cuadrilla coa que xogaba nos recreos, e ían as casas duns e doutras para os aniversarios e demais festas infantís.

No verán, cando marchaban para a praia, o grupo era distinto e facían máis cousas, pois alí tiñan unha maior liberdade. Todos se coñecían, moitos  eran parentes, e o lugar era tranquilo, sen problemas de tráfico e outros peores que son máis abondosos na cidade (polo menos en aparencia).

Pero á parte do grupo do cole e da praia, aínda que tamén estaban incluídas neles, tiña dúas amigas da alma. Non se separaban nunca, non tiñan ningún segredo (polo menos nese momento …), eran as primeiras en sabelo todo sobre as súas vidiñas. Estudaban xuntas na casa de Margarida (así se chama a nosa neniña) que era a grande , así é que ata na casa eran inseparables.

Queríanse tanto, con tanta tenrura e abandono, descubrían xuntas a vida e dende logo, non podían nin pensar que nada  puidese chegar a separalas, pois nin imaxinaban vivir unha sen as outras.

A verdade é que Margarida tiña todo para vivir unha infancia feliz. Arranxábanse ben, non é que fosen millonarios, pero non faltaba de nada. Era un piso dos de antes, amplo e cun  grandísimo salón, no que mesmo se podería dar unha cea con  baile.

Vivían nela os pais e dous irmáns máis: un neno algo maior e unha nena pequena; tamén un tío, moi prezado, sempre botaba una man se se precisaba e era  cariñoso con todos. Ía para  un ano que estaba alí, por mor da morte da muller. Con el trouxo a Marisiña que desde moi pequena traballou sempre na súa casa. Tiñan tamén un can, o Pillabán, pero só podían gozar coas súas trasnadas ( de aí lle víña o nome ) no verán.

Había outros tíos e tías, curmáns e primos a esgalla, xa que eran unha familia numerosa. E que ben o pasaban!, sobre todo os nenos, cando se xuntaban nas festas ou con calquera motivo.

As tres amigas viñan  á miña mercería: Margarida, a nosa protagonista; Sabela, un ano maior que as outras pero  non en estatura, era moreniña co pelo crecho e escuro, que sempre lle tapaba os ollos;  e Doriñas, a máis desenvolvida para a súa idade, tamén morena, aínda que menos,  co pelo liso que sempre levaba recollido cunha cola de cabalo, era alta e víase que pronto apuntaría formas de muller.

Mercaban fíos , agullas… para as súas nais e tamén buscaban farrapos para os seus traballos manuais. Ás veces, durante o curso, se non había movemento na tenda, entraban e iamos á parte de

atrás, onde eu tiña un fornelo, unha mesiña redonda e catro cadeiras. Sentabamos alí e mentres tomaban un cola-cao con galletas, falaban devagar sobre as incidencias do día, no seu pequeno mundo

–         Mirastes o modeliño da “Barby” (alcume dunha compañeira), será relambida (di Sabela).

–         O modeliño  e os seus aires de actriz, bambeándose por toda a clase, sen ningún motivo…(engade Margarida, que é interrompida por Doriñas con voz de pito.)

–         Profe! Podo ir  afiar o lapis?. Profe! Vou levar estes papeis á papeleira; podo ir ao baño?. Sabes (di, dirixíndose a min) non parou de lucir o noxento traxe nin un momento.

Alí estaban un bo anaco de tempo, pero axiá se daban  conta de que tiñan que volver cedo. Na mercería  trateinas dabondo, para coñecelas ben. Un pouco mellor a Margarida pois, pola veciñanza tan próxima, era a que máis se demoraba para partir e entraba con maior frecuencia.

VIII

A perda de Doriñas

Pasara apenas un ano e Margarida tivo que enfrontase a unha das perdas máis duras polas que ata unha persoa de idade, pode pasar, a perda das amizades máis queridas.

Había días que non viñan a parolar , e cando Margarida entraba na mercería non dicía ren.  Unha tarde, antes de pechar entraron ela e Sabela.  Margarida falou primeiro:

–         Imos contarche algo para o que  non temos explicación por máis que debandamos os miolos. É unha terrible desgraza

Esperei a ver que me contaban as miñas dúas amiguiñas, e xa botaba en falta a Doriñas, eran como os tres mosqueteiros; logo seguiu Sabela.

–         Sabes?. Marchou a Doriñas, e o estraño é  que non nolo dixo, nin nos chama, nin nada.

Eu sabía que a tal Doriñas vivía cunha amiga da familia que era demasiado numerosa e os pais non debían ter posibles. O caso é que a rapaza viviu sempre con ela, no barrio.

–         Onte, (continuou Margarida) miña nai atopou a Mencía (a tal señora coa que vivía  Doriñas), e cando lle preguntou  (por certo que case  quería escaparlle) pola nena, díxolle con poucas palabras que estaba cos pais que alí estaba o seu sitio; marchou sen saudar, como se a miña nai a ofendese.

–         E imos ver, (interrumpeuna Sabela) é horrible que tivese que deixar o cole e irse non sei onde, e o que é peor deixarnos a nós, pero por que non nolo contou?, nin nos chamou, nin estou segura que vai pórse en contacto coas súas amigas da alma. Que mal lle fixemos?, e que  xa non é a nosa amiga?

–         É que non o podo crer (é Margarida agora), O día anterior foi como sempre, fixemos as mesmas cousas, falamos un bo cacho. Como puido agochalo  e non dicir nada?

–         Eu dígovos, como me chamo Sabela, que aquí hai gato encerrado. Non pode ser, non se cambia todo así polas boas.

–         Miña pobre (di Margarida), Mencía era para ela moito máis cá nai, sempre a coidou dende que naceu, ela queríaa moitísimo. Ten que empezar a afacerse a tantos irmáns (dez, tiña) , a outro colexio e…(botándose a chorar a cachón) e nin tan sequera nos ten a nós, as súas amigas mellores do mundo.

Aquí chegados, Sabela tamén se desfixo en bágoas. Aperteinas as dúas. Porén eu tamén quedei cavilando no quid da cuestión. Nese instante veume á memoria que Mencía xa non aparecía pola tenda nin tan sequera por diante da porta, pareceume, visto coa nova  perspectiva, que andaba á presa, como para non ter que parar a falar con ninguén.

Así comezaron os malos agoiros. Nunca máis Doriñas se puxo en tratos con elas, nin ningunha das dúas conseguiu nin falar por teléfono con ela.

 

Helene

A %d blogueros les gusta esto: