Estrella desde la Residencia

CerezoQueridos amigos. Como siempre pediros disculpas, pues este articulo lo pensaba mandar el dia de las Letras Galegas pues queria con mi humilde aportacion cooperar a dicha celebracion, pero como me pasa amenudo me fallo Internet, por lo tanto no pude mandarlo, asi aun que tarde os mando esta poesia que escribi ya hace algun tiempo.  Sirva ella como homenaje a este dia tan especial en que todos nos setimos orgullosos de ser Gallegos.

A CAMPA
A igresia de meu pobo
unha campaiña ten
que toca coas alegrias,
e coas peniñas tamen.

Se hay lume nalgun monte
ou unha tempestad no mar
toca forte ” arrebato”
pra os veciños chamar.

E ali van todos a praia
por se a alguen poden salvar,
e a campa que non para,
que non para de tocar.

Toca con rabia con pena,
parece, que quer falar.
Aoutro dia tocan quedo,
chama a xentiña a rezar,
por aqueles mariñeiros
que xa nunca volveran.

Toca triste a campaiña,
parece que vai chrorar.
Pero non todo e tristeza
que hoxe hai voda no lugar.

Toca alegre campaiña,
que se casa Teresiña
co fillo do capitan,
ela vestida de branco´
e el de militar.

Toca toca , campaiña,
que hoxe hai felicidade,
e xa chega o dia grande,
dia do Santo Patron.
E da campa moi cedo
oese moi forte o seu son,
moi forte, pra que se escoite

lexos, lexos do lugar,
para que veña a xente toda
o noso patron honrar.
E logo a carballeira,
sentaranse para xantar.

E que xa ven o gaiteiro:
Vamos, vamos a bailar,
e bailan as parexiñas
que hai que ver que ven o fan,
pero tamen algun vello
non o fai do todo mal.

E chegandiña xa a noite,
a xentiña marcha xa,
e a campaiña cansa
tamen deixa de tocar.
So unha cousa che pido,
campaiña do lugar:
cando me este morrendo
non deixes de tocar;
quero morrer escoitando
voso alegre repinicar.

Estrella

2 comentarios en “Estrella desde la Residencia

  • el 26/05/2013 a las 10:08 am
    Permalink

    Moy bonito Estrella, como todo o que escribes, historias que ti viviche e que compartes con todos nos. Felicidade. Miguel

  • el 27/05/2013 a las 9:17 am
    Permalink

    Hermosa y sentida poesía, con el ritmo adecuado de las campanas repicando en el viejo y perdido pueblo a orillas del Miño….un fuerte abrazo y cuídate.

Los comentarios están cerrados.

A %d blogueros les gusta esto: