Casualidade (I)

Hai tempo que estou tratando de que as mentiras  -ou medias verdades que adoitan confundir máis que as mentiras- non me fagan dano. Poder pasar delas como quen pasa das cousas imposibles, algo así como poder viaxar a un planeta que fica a trinta e un mil anos luz da terra. Non, non estou tolo, oíno nun medio de comunicación. Quizais foi un erro do comunicador ou unha brincadeira para que os ou as oíntes fregaran os ollos despois de que o cerebro  calculase a distancia nas medidas que rexen no noso planeta.

Brincadeiras ou erros semellantes, non tan esaxerados, chégannos acotío e a sociedade asimílaos con naturalidade. Páxinas e máis páxinas, xa poden ser de política, de economía, medioambientais e todo o que ten que ver co día a día da nosa existencia.

Hai algunhas que son  tan repetidas que raian a obscenidade.

                                                                                         Emprego      

Esta é unha das matracas que manexan un día si e outro tamén  os gobernantes e as Institucións. Van aló oito ou dez anos  nos que a destrución do emprego era agoniante, deixando na pobreza -moitas veces extrema- a  familias enteiras  que quedaban sen traballo.

Os gobernantes laiábanse  da situación. Os que estiveran antes  culpaban aos que chegaran sen ter en conta o que pasaba no mundo. Uns e outros foron capeando o temporal sen que os seus soldos non sufriran rebaixas, nin tampouco baixara o nivel  de confort nos desprazamentos.

E velaí que  matinando nisto fun , por casualidade a atoparme con Martiño. Eu saíra da casa para dar unha camiñada pola parroquia  aproveitando que o tempo mellorara e xa se podía camiñar sen preocuparse de si ía a chover ou si facía frío máis aló no normal nesta época do ano. No inverno adoita facer de todo un pouco; porén saír a dar unha volta faise necesario.

Atopar a Martiño foi unha regalía, pois mira por onde demos en falar no que eu ía matinando.

                                                                                         Amigable  conversa

Non hai dúbida que cando imos acumulando   anos moitos dos amigos ou compañeiros doutrora xa “cambiaron de barrio”. O atoparse con algún  daqueles que aínda quedan, sénteste con ganas de compartir historias de parte da túa vida -neste caso da miña-.

O encontro foi no Cruceiro e como eu  ía ao chou, pois tanto me tiña ir deica un lado ou a outro. Martiño díxome que había tempo que non baixaba polo camiño da Castaña. Pois imos díxenlle eu e seguimos.  Chamoulle a atención que para o tráfico rodado só se podía baixar;  reparou tamén nunha casa con ocupas, outra a venda e dúas derrubadas.  Non daba creto.

Xa chegándonos a Roade, non entendeu que alí fixeran unha urbanización pechada. Daquela pregunteille, pero ti canto tempo hai que non ves por Alcabre  oh? -Uf! … hai… máis de vinte anos! De Roade seguimos pola Avenida Atlántida deica ao Muiño do Vento e seguiulle parecendo que cambiaran moitas cousas. Despois de pasar a igrexa paramos no único bar que hai alí  e logo collemos o camiño da Viña grande, e de aí á Sobreira e Freixeiro, para rematarmos o percorrido. Antes paramos nas ruínas do pazo Solita (o nome orixinal é “Finca de Cabrera; na que viviu e finou dona Antonia Pequeño –señorita Nena- para a veciñanza)

Non lle gustou o amaño, pero o que máis lle sorprendeu foi a falta de xente nas rúas.  -Pero que pasou aquí: non hai rapaces, nin no Cristo, nin en Roade, nin na Viña Grande, nin na sobreira diante da tenda da señora Delfina…nin homes nin mulleres…nin na igrexa, antes tan concorrida…

                                                                                         Pausa reflexiva

-Mudaron os tempos compañeiro: Esta parroquia aseméllase ás demais do Concello: os poucos rapaces e raparigas non van andando a escola, van en buses ou lévanos os pais nos seus coches;  nas casas non hai gando para pastar nos campos ou nos valados dos camiños; non hai carros de bois nin de cabalos para levar as mercadorías  ou labrar as terras. Os lugares de traballo  matadoiro municipal, conserveiras (Maestú, Cardona e Pituliña) desapareceron e, con elas, o trafego de xente.

Na nosa adolescencia a Igrexa tiña unha especial relevancia, imposta polo sistema represivo que padecemos e as cerimonias relixiosas facíanse acotío. Daquela a presenza do cura polos camiños era diaria; lembra o viático aos enfermos: o cura revestido con casulla e dous rapaces acompañando, un co caldeiro da auga bendita e outro un pouco máis adiante tocando a campaíña para que a xente que pasaba e que estaba traballando nas terras, se axeonllara porque  pasaba o Señor.

E para rematar, benquerido compañeiro, a procesión dos mortos: catro homes levando o cadaleito e detrás os curas  rezando responsos  e facendo caixa, porque os responsos non eran de balde.

Rematamos

Non porque deramos feito o arranxo do emprego, non porque a noite viña enriba de nós e a friaxe xa se deixaba sentir.

Quedamos co compromiso de vernos outro día e falar do emprego do que tanto falan  os que só fan falar.

 

 

 

Telmo Comesaña    Febreiro 2020

A %d blogueros les gusta esto: