Cando volva a sentirme libre.

¡Cando volva a sentirme libre.
Cando poda darche un abrazo.
Cando volva a ver as estrellas como as vin sempre.
Cando vexa o sol relucente.
Cando mire os arbores e me pare xunto de eles,
Cando os vexa rir e me contaxie esa frescura da sua sombra inmaculada i eterna.
Cando os paxariños trinen alegres mesturados con esas follas que nos cobixan,
Cando se moven que parecen un alento de frescura.
Cando as frores están esperando por nos para enchernos a vida de ise aroma bendito, esa fragancia sublime e nos falen tan alegres o vernos e nos ollos brillen de felicidade correspondida.
Cando os animais nos miren coma si foramos a mesma familia. ¡Como non, seremos a misma familia!
E cando as persoas nos miremos con outros ollos, sin restos de odios
Querendonos coma verdadeiros irmans, coma unhos país queren a seus fillos…!
Enton diremos: ¡enemigo que viñeche de sorpresa, de súbito, xa non te queremos, soio unha cousa, enemigo, nos vamos a recordarte por as bondades que nos deixache. ¿Enton vamos a chamarche amigo? Xa ves, o mellor si, pois ista “riqueza” non a vas a millorar. Por iso ¡Non Volvas! Xa non te precisamos mais…

“A todolos irmans eternos para sempre”

Antonio Fdez.

A %d blogueros les gusta esto: