Calendario

 

Acontece  tódolos anos. De diferentes amigos ou empresas chéganme calendarios de diferentes formatos: máis grandes ou máis pequenos, uns para deitar enriba dunha mesa, outros para pendurar nunha parede e hainos ata para meter no peto ou na carteira.

Calendarios  con fotografías da cidade  e de lugares da bisbarra, lugares polos que pasa un río onde se atopa abandonado un muiño de auga -reliquia doutro tempo que nos mostra como se desenvolvía a vida das familias-, dun monte dende onde se albisca unha panorámica de ensoño, ou dunha bandada de paxaros que pasan…

Ollando os calendarios doutrora pódese ver a evolución da sociedade española. A relixiosidade imposta polo sistema, reflexábase tamén nas estampas que acompañaban ós meses do ano: unha virxe cun neno espido, outra sen neno, referente ás diversas advocacións de María, os santos milagreiros San Roque co seu can, San Benitiño de Lérez, San Antoniño casadoiro (as mulleres no río a lavar oínlles  cantar,  “San Antoniño dáme un home / anque me mate anque  me esfole / anque me volva da barriga un fole”).

Pasou aquel tempo e os calendarios seguiron facendo a mesma función de lembrarnos o día no que estábamos, mais as estampas mudaron case dun ano  po outro: as fotografías de xoves e guapas  mulleres, primeiro con pouca roupa e despois espidas foron pezas coleccionables.

Aquel avance social  nun país tantos anos reprimido foi como unha enxurrada imparable  que foi perdendo interese a medida que xa nos sentíamos como os países europeos. Xa non había que desprazarse a Francia para ollar “El último tango en París”, nin outras películas ata entón prohibidas para unha sociedade sometida. Como todo o que é prohibido, a ansia de conseguilo é un obxectivo que perde sensación, cando chega a ser posuído.

E xa que logo, as estampas dos calendarios  pasaron a ser moi variadas, chegando nos últimos tempos, a ser os espidos de homes a formar parte deles –case sempre segundo eles, para unha causa benéfica-.

Este tipo de calendarios non perdeu actualidade aínda que cada vez son menos as empresas ou as institucións que no los fan chegar: o “low cost” e as novas tecnoloxías,  van conseguindo que o calendario se converta nunha peza de museo.

O que xa desapareceu hai tempo foi o “taco” -aquel de sobremesa  indispensable nos escritorios- .Eran 365 follas, ou 366 si o ano era bisesto,  separadas  unhas das doutras e con  dous furados para montar no soporte que as retía durante  o ano. Era moi práctico para seguir día a día. Cada folla tiña o número do día no mes , co santoral acaído. Alí xa podías anotar algo, e a folla traseira xa estaba indicada para anotacións. Ao rematar a xornada pasabas a folla e ó día seguinte  xa o atopabas coa información na folla que pasaras o día anterior e na principal co día correspondente ó que che tocaba vivir.

O milagre da “Tablet” deixou ao “taco”  como peza de museo! Xaora quédanos  a  posibilidade de contemplalos e admiralos nas obras de arte dos séculos medievais.

 Da Editorial M. Moleiro.  O Arte da Perfección

Cos mellores desexo para min e familia, o calendario ilustrado, adicado ao “Dioscórides de Cibo e Mattioli” (1562-1584).

O ano 2020 foi proclamado polas Nacións Unidas Ano Internacional da Saúde Vexetal

Neste calendario hai unha ducia de páxinas formato, caixa dun CD,  con figuras iluminadas, de plantas e arbustos medicinais.

Estas vibrantes ilustracións botánicas  e paisaxísticas de Gherardo Cibo proceden do Códice Add. Ms. 22332 conservado na British Library.

As extraordinarias imaxes ilustran un dos textos máis famosos da época, o “Discorsi de Pietro Andrea Mattioli”,  unha das traducións máis importantes  do “De Materia Médica de Dioscórides”.

Grazas a este agasallo de Manolo Moleiro, ourensán da Merca, afincado en Barcelona, as persoas que o recibimos podemos soñar con “entrar” neses “templos”  nos que se arquivan as xoias máis extraordinarias dun tempo pasado.

Fonte deste relato: carta de Moleiro adxunta ao calendario

 

 

 

Telmo Comesaña   

Xaneiro 2020

 

 

 

 

 

 

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.

A %d blogueros les gusta esto: