A singladura da vida

Todos o mirar atrás

Nos preguntamos o mesmo

¡Como nos pasou o tempo

Sin darnos conta o final

 

Que iste reloxo non para

E vai andando, andando

Levandonos tan calando

Sin decirnos nada nada…

 

Pero nos vai ensinando

Moitas cousas en segredo

E que temos que aprendelo

Soio o ir camiñando

 

E ir vendo o deterioro

Que se nos vai producindo

N’iste corpo o ir indo,

Pois non pode xa ir soio

 

E require un empuxiño

De alguen que se arrime

Pa axudar o vello iste

A rematar o camiño

 

E lle alume con cariño

Para decirlle a verdade

E con toda a realidade:

¡EIQUI ACADOU VELLIÑO!

 

 

 

Antonio Fernández

25-9-2020

A %d blogueros les gusta esto: