Un longo día de verán

Estoutro día déuseme por achegarme a praia para mollar os pés. Non se me deu por levar o bañador porque me lembrei do consello que unha señora lle daba ao seu home cando eu era un mozo novo: “Dos corenta prá riba, non te molles a barriga”. El morreu xa van aló moitos anos e, ela segue aquí moi velliña e coa cabeciña perdida.

Aquel consello da señora fíxome rir algún tempo. A min nin se me pasaba por diante iso dos “corenta prá riba”.

Troquei a idea e decidín ir e darme un baño, pero ollo! Si a recomendación era aos corenta, cal sería para máis dos oitenta…? Determinei que unha medida de prudencia nunca estaba demais, e decidín mollar só os pés, tendo en conta non pisar unha faneca brava ou unha casca de mexillón mal posicionada.

Coa idea clara e cunha toalla na man dispúxenme a facer o percorrido que noutrora facía: Laxón de Samil deica á Foz do Lagares e volta ao lugar de partida. Afoute, saín da casa e botei á andar camiño do Freixeiro adiante para seguir por Sobreira, Viña Grande e baixar pola Garita.

A mañá estaba tan boa que invitaba á achegarse ó mar. Cavilando nas miñas cousas, e mirando ó chan para guiarme mellor, sorprendeume unha muller que saía dun camiño.

Mañá de sorpresas

A señora saudoume afectivamente, sorprendéndose porque eu non lle contestei á primeira; ela sabía da miña eiva pero non pensaba que era como para non coñecela. Aclareille a miña situación e entendeuna de contado. Eu tamén a coñecía, aínda que é un pouco mais nova, o que pasa é que aínda vivindo na mesma parroquia, pero noutro barrio, non coincidía con ela había anos. Resultou que ela tamén ía a mollalos pés; seica andaba doente dos xoanetes e un curandeiro deulle o remedio de camiñar pola area onde morre a onda, así tamén lle amolecen as durezas dos callos.

Din en preguntarlle por que non consultaba cun médico, e díxome: -non me fales de médicos, estou farta deles: despois de fartarme de pastillas, agora dinme que hai que operar. –E ti que, faslle caso ó médico ou ó curandeiro. Mira, iso de cortar nun, éche unha vaina, sabes veciño. -Sei, sei; pero tamén hai unha morea de santiñas e santiños que disque curan as doenzas. -Ti quereste rir de min, non/si. –Muller, eu dígocho por ben; non quero amolarte.

A señora estaba de “volta da festa” e díxome: -Xa teño anos dabondo para latricar desas andrómenas para facer durmir aos nenos; eu xa pasei de todo nesta vida, e ti débelo saber.

Pensei que ía descargar en min toda súa agonía e dinlle volta a conversa. Íamos xa pola Garita, –o barrio do meu berce-; falamos do ben que estaba agora o camiño, que ela lembraba de pedras e terra; das casas que se fixeran por alí e, xa demos baixando até o Laxón de Samil.

Sacamos o calzado e empezamos a camiñar pola auga salgada; os pés notábanna fría mais ó pouco xa mudara a sensación de fría a morna. Que ben! dixemos os dous ao mesmo tempo.

A altura da Argazada unha muller enloitada viña deica nós; saudou, cambiaron unas palabras amigables e logo díxolle: este é o señor do que che teño falado. Uf, chamoume señor, como signo de distinción. Eu non entendía ren, pero moito menos cando aquela muller dixo: -si muller a este home coñézoo ben, coincidimos na escola uns anos. Como eu non atinaba ela díxome como se chamaba. Unha e outra miraban para min mentres eu, que tiña diante aquela ruína humana, a memoria traíame diante, aquela mociña ben feita e algareira, morena como si saíra dun cadro de Julio Romero de Torres. Será posible que os anos fagan tanto estrago nos nosos corpos?, pensaba.

Cruzámonos algunhas palabras e lembranzas de moitos anos atrás e seguimos a andaina

Ao chegar a foz pasámolo río aproveitando que estaba o mar abaixo e seguimos un pouco lembrando que xa o faciamos antes de facer a ponte para ir ao baile a Canido .

De volta no Laxón, lavamos os pés en auga doce, secamos, calzamos e comezamos o camiño de volta; subir o camiño da Garita custounos un pouco (14 % de pendente non é boa nin para baixar, menos mal que o tramo é curto).

Falamos da sorpresa que levei cando me presentou a outra. Coido que non volvín vela dende aquela e van aló setenta anos.

Ao chegar ela ó seu camiño seguín eu só, e pensaba: cambiaría eu tanto? como me vería a min aquela compañeira de escola?; veríame só como son, ou vería tamén aquel adolescente de ollos azuis e inquedo!

Resumo

Abofé que o encontro deume que pensar. A transformación ao longo dos anos cámbianos tanto…! No físico, no pensamento, na afectividade e en tantas outras cousas que non reparas nelas, ata que tropezas con algo ou con alguén que che serve de espello involuntario.

Somos unha “peza” mais da Natureza.

Neste intre penso nunha árbore que plantei hai corenta e sete anos –nacera dunha carabuña de níspero ó acougo dun puñado de terra e follas-. Medrou moito: dame sombra, flores –nas que pecorean e polinizan as abellas-, e saborosos froitos.

Quérolle moito e estou preocupado porque o vexo enfermo; os que saben destas cousas vanlle facer unha cirurxía e a ver que pasa… teño ganas de abrázalo e agradecerlle tanto que me deu sen pedir nada.

O meu nispareiro é un ser vivo, como son eu, como tódalas especies que poboan o planeta terra.

Amar a Natureza é amarnos nos mesmos. Eis a miña idea.

Telmo Comesaña setembro 2018

Un comentario sobre “Un longo día de verán

  • el 7 de septiembre, 2018 a las 11:17
    Permalink

    La naturaleza es una compañera fiel para toda la vida. Siempre está ahi, aunque no le hagas caso. Recordar siempre es entrañable y tu siempre recuerdas con ternura, por eso la naturaleza te abraza con cariño.

    Respuesta

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.