Chove

 

Despertei cedo, como adoito  facer. Polas rendixas da persiana xa daba a entender que estaba á romper o día; refreguei os ollos e esperei a oír os rechouchíos dos paxariños: o merlo que se acubilla no nispareiro tampouco deu sinal de estar alí. Que raro!

Como non tiña presa deixeime estar e, prendín o aparello de radio que teño de compañeiro.   Malfadado! Por qué faría eu tal cousa; co ben que estaba repousando, deixándome levar e desexando que o día fose soleado  e tranquilo. Precisaba descansar despois de días de intenso traballo na horta.

As noticias non invitaban á seguir aquela agonía: Cataluña-Alemania-Bélxica; Gürtel. Condenas por causas diversas a persoas distinguidas, para facerse ricos a conta da cidadanía; explosión dun almacén de dinamita, mortos e feridos, perdas de vivendas e todas  as pertenzas das familias: mobles, roupas, xoias, cadros, libros, fotos, documentos e recordos dos seus devanceiros… todo. Toda unha vida familiar por unha explosión que compre unha análise das causas. Ninguén poderá remediar, nin as vidas perdidas nin as herdanzas sentimentais.  Pensei que se me estragaba a mañá, e o día enteiro.

Erguinme e mirei que chovía, o día estaba tristeiro, mais a choiva caia  “mansa e amorosa” como dicía a miña avoa Peregrina; non había vento que a empurrara dun lado po outro, nin lóstregos nin trebóns: era un día de paz.

Achegueime a unha ventá e abrín un pouco os vidros; entrou un aire templado e húmido. Respirei profundamente e seguín alí contemplando a natureza: os camelios, os rododendros, o magnolio, o olivo e as flores.

A choiva seguía caendo, empapando o gramón e o pequeno estanque -en forma de pegada do pé esquerdo dun xigante-, para que se refresquen as ranas que o habitan, e o nenúfar prender no seu espazo natural.

A vida continuaba, os coches subían e baixaban pola Avenida de Europa; os semáforos reguladores do tráfico, cambiaban de cor para dar paso deica San Paio de Navia e para a rede viaria de Alcabre. Xente con nenas e nenos portando os seus fardeis, cubertos con paraguas, dirixíndose ao colexio “Amor de Dios”. Os coches –como sempre- chegando a mesma hora  e estacionando en dobre ringleira, e … seguía chovendo ”mansa e amorosa” para regar as terras, encher os acuíferos, lavar as estradas e descontaminar o ambiente.

Seguinme resistindo a coñecer o que pasaba no mundo e funme a almorzar -xa tocaba-. Pola fiestra da cociña, que da ao Sur- suroeste, vexo os montes de Valadares, Matamán, Comesaña, Coruxo e San Miguel de Oia; Cabo Estai e a porta Sur da Ría: vou percorrendo de Leste a Oeste e atópome co “collizo” (edificio que semella un furúnculo) de Toralla (símbolo do desenvolvemento mal entendido dos anos sesenta do pasado século). Entre estes espazos: fincas, casas, camiños, praias, árbores… vida, moita vida. E eu podo contemplala, visitala, camiñar polos camiños que noutrora andei para ir as festas e os bailes: Os espazos seguen aí, moitas outras cousas mudaron,  moitas delas para ben.

Seguín observando a natureza que está á vista do lugar que habito, e poucas veces me paro a contemplalo, e xa que logo, este día é para vivilo e recordar de onde veño; porén cambio de fiestra e voume a unha que da ao Oeste; dalí teño á vista o barrio da Fonte das grilas que semella un cadro dun pintor de paisaxes: casas con horta campos e viñas, árbores e sebes nas estremas, e, pechando o espazo,, que tapa, en parte, a vista das Illas Cíes,  o bosque de Pertegueiras e Millareira.

Renunciei tamén a ollar o xornal do día e voltei a vista do Sur; Da escola infantil “Lacaba” saían nais, pais e avós coas crianzas. Hoxe tampouco os oín cantar, nin  os vin rebulir polo patio do recreo. Chovía…

Logo mirei a un veciño cun cativiño no colo -o seu netiño-.

Pretendía non pensar, deixar os miolos tranquilos, mais a escena dominoume: pasei mentalmente a vista pola redonda, e non atopei familias con nenos; somos un barrio de vellos e vellas. seguín pola parroquia, e non vexo máis que homes e mulleres con anos para ser avós e moitos, sen netos . Preocupante. Si non hai nenos, non hai futuro.

Parou de chover, e a tardiña o sol fixo presencia conquistando o espazo que nestas xornadas de primavera, abrangue até as dez da noite. Dúas horas antes do solpor, fixeime, de novo , deica o Sur; tantas veces como teño presente esa imaxe,  e nunca a disfrutei  tanto, as imaxes cambiaran totalmente: os raios do sol iluminaban os montes  convertendo os  verdes en diferentes  tonalidades, e as casas resplandecían,  reflectindo a luz nos vidros das fiestras. Na aba do monte Alba, o barrio do Freixo, branco como a neve, semellaba un pobo da gaditana serra de Grazalema.

Reflexión e compromiso

Chegou a noite e reflexionei. Disfrutei do día, si, pero non me fixo feliz; fun egoísta, despreocupeime das persoas que padecen doenzas ou inxustizas, abandono ou mil e unha desgrazas. Desentendinme da sociedade á que pertenzo, e deixei facer sen preocuparme que unha parte de min non me corresponde.

A vida non é fácil, a uns cústanos máis e a outros menos, pero ese corpo social únenos para podermos vivir uns cos outros.

O “Ben” e o “Mal” está instituído dende as orixes da civilización.Si botamos man do “Xéneses” atopamos a parella formada por Adán e Eva, botados fora do “Paraíso”  por pecar; o castigo chega até nós; as duras palabras do “Creador” foron:  “comeredes o pan co suor da vosa fronte, e toda a vosa descendencia nacerá co pecado orixinal”. Terrible! Qué culpa terei eu si non pedín vir a este mundo.

Logo aconteceu  o caso dos irmáns Caín e Abel. Dinnos que Abel era pastor e bo home, pola contra o irmán era labrador e envexoso, polo visto, a xenreira que lle tiña era tanta que un malfadado día, matouno coa queixada dun burro. Eis, o “Ben e o Mal” establecidos na terra. Xa temos o “Ben e o Mal e o pecado orixinal.

Como un ser humano que son,  teño un espazo neste chan, e como membro dunha sociedade formo parte dela, para ben e para mal. Os problemas da sociedade son os meus problemas. Porén, si me dedico a vida contemplativa, estou deixando de axudar aos demais e aproveitándome do esforzo que eles/elas  fagan, a prol de mellorar o entendemento colectivo.

Xentes coñecidas téñenme dito que os meus puntos de vista lévanme a sufrir moito, e a vida é para disfrutala. Enorme erro!.

Dou fe de que son moi feliz porque creo nos valores e dereitos humanos, e iso só se consegue desprendéndote de todo o que che impuxeron ao longo dos anos. Son libre, porque non teño ataduras non espero ningún agasallo nin acó nin acolá.

Agoreiros que intenten manexarme, perden o tempo.

Para min, a felicidade está na miña liberdade, no meu compromiso. Sempre penso en Nelson Mandela: 27 anos preso e torturado, foi máis libre cos torturadores, aos que ó final  humillou.

Telmo  Comesaña              maio 2018