Inverno

-Que ben…por fin que hoxe non chove! Xa cumpría; dúas semanas seguidas de choiva, frío e vento fartan a calquera. Quedan barcos en San Martiño?

-Non,  onte á noite aínda estaban tres -un deles ben grande- deberon irse esta noite.

-Sinal de que mellorou o tempo e xa poden navegar cos rumbos acordados.

-Pois si,  pero pasado mañá estarán outros ó pairo  agardando que amaine o temporal que según os meteorólogos chegará dentro de tres días. Así que non   te afagas ó bo tempo, porque din que o vento vai rolar a máis de 120 Km/hora.

-O vento aguántase ben, a min o que me amola é a choiva, con tanta auga vannos sair branquias;  total…Zamáns e Eiras xa están desbordando de tanta auga que caeu.

-Iso dilo ti, pero unha cousa son os encoros e outra os acuíferos que están baleiros despois de tanta seca.

-Pois eu non creo que fora para tanto:  o noso pozo nunca tivo falta de auga, e o da casa de enfronte tampouco. A ese ata lle ven a boca, e ó noso pouco menos. É que nós estamos nun sitio de moita auga, pero preto daquí hainos de 15 metros de fondo.

-Os pozos déronnos a vida a noite do 15 de outubro para parar o lume.

-Non mo recordes que me dan arrepíos;  paréceme que aínda sinto o calor das lapas brincando diante da casa…Non quero lembrarme diso.

-Xa vexo que aínda tes feridas na mente;  entón, falaremos do inverno. O inverno  é como un andacio que temos que pasar; pasarémolo mellor si o afrontamos con naturalidade e sendo obxectivos: arestora é máis levadeiro que nos anos da nosa mocidade. Daquela, os camiños eran de terra e coa choiva estaban enlameados; tiñamos pouca roupa e pouco calzado, non tiñamos medios de locomoción propios, e os  públicos non cubrían as nosas necesidades. Os traballos eran de seis días na semana; na casa había que axudar. Os animais tiñan que ter comida: herba e palla e si chovía non se podían sacar da corte.

-Lembras?

Outro xeito de ver a vida

-O inverno é unha regalía; é algo así como a preparación da primavera, fíxate: os días son máis curtos e as noites máis longas, e como non hai animais que coidar todo o tempo é noso: podemos falar, ler, escribir, mirar unha película, escoitar música…! Unha regalía. Si saes e te mollas un pouco e turrar contra o vento afortálache o corpo; si te mollas, a pel da cara agradece que a auga acariñe a túa faciana,  sómente cando chove se pode gozar dese chorro refrescante. E chegas a casa e podes ducharte con auga quente ou morna,   -sempre ao teu gusto. Cambias de roupa e sénteste moito mellor…Ves!  ese é un pracer que non podes ter cando non chove.

Pensa compañeira, que vivimos nun dos lugares máis fermosos do planeta: sen temperaturas extremas; sen neves nin xeos; sen terremotos; sen grandes furacáns e, nunha ría que ademais de fermosísima, é como un útero materno  que nos acubilla  e protexe das grandes ondas mariñas do mar océano que baten contra as illas Cíes.

Non ves compañeira que ven vivimos no inverno albiscando na natureza que no febreiro xa vai empurrando a nova vida: os días van medrando, os paxariños que “casan” polas  Candeas, (dous de febreiro) e comezan os rechouchíos e van armando os niños onde pousaren os ovos. Xa, ao comezo de marzo empezan a rebentar os gromos dalgunhas árbores, das roseiras e das silvas, e pouco máis adiante das vides que no outono darán acios de uvas pa transformar en viño e augardente.

-Oh! e despois “licor café”.

-Pois claro muller, así é como temos que ver o noso porvir e desfrutalo nas catro estacións do ano.

-Si, si xa sei como son as túas lerias, pero eu prefiro o verán, e que a temperatura non pase dos 25 graos, e así poder durmir ben de noite.

-Xa, pero entón a natureza tiña que facer un verán só para ti.

Non esquezas que en marzo é tempo de comeza-la sementeira: patacas,  pementos e os tomates; xudías e feixóns; leitugas, pepinos e calabacíns; máis o que a ti se che ocorra. Si non fixeramos esas labores, e os coidados que precisan para que medren frondosos e sen pestes, para despois no verán e no outono ir apañando os froitos maduros, como te ías apañar sen os produtos da túa horta?

-Bo! posmo tan claro que non teño resposta…cambia de leria compañeiro e non me amoles mais.

-Déixoa cos seus pensamentos e as súas teimas; eu quédome lembrando os barcos que  nos temporais buscan o refuxio da illa de San Martiño (sur das Cíes)  imaxe que teño gardada dende que teño uso de razón.

Daquela non tiñamos información de cando ía chegar o mal tempo. A xente do mar era a máis coñecedora porque estaba afeita a vivir bos e malos tempos; fixábanse na lúa, de onde viñan os ventos, si eran húmidos ou secos, no movemento dos paxaros  (principalmente nas gaivotas). Meu avó Eusebio tiña moitas referencias: 1) Cando todo estaba toldado e ventaba do suroeste rolando á oeste,  as gaivotas voaban deica terra “gaivotas a terra/ mariñeiros a merda”. 2) Cando os barcos se poñían ao pairo de San Martiño “recollede o que teñades por fora que ven temporal”…3) Cando aparecía unha mañá de poalla fina cun pouco de vento dicía “Choiva do mar e vento da ría/ cagarría pa todo día”.

As tecnoloxías e a información precisa e adiantada aos acontecementos, melloráronnos a vida levando ó esquecemento as expresivas referencias dos vellos de antes; os de agora só copiamos. .

Tamén nisto os tempos mudaron

Telmo Comesaña  xaneiro 2018

 

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *