Outra vez o lume, outra vez o terror

Falar do lume no monte en Galicia non é unha nova nin unha sorpresa: é algo ó que a xente deste país xa está afeita. Este ano o goberno galego publicitou con -afouteza-, unha partida de 137 millóns de euros para apagar lumes. Xa sabían que ían arder os montes; xa debían ter unha aproximación do reparto entre as empresas que se adican a ese mester, e xa que logo, íanse cubrir algún postos de traballo; quén contrata? E, as empresas fan caixa, cantas e cales son? Tal semella que o círculo –plantar, queimar, cortar e limpar para voltar a plantar está planificado de antemán.

Malia que a Xunta non aporta datos que clarifiquen a situación, deixa ó descuberto a falta de un ordenamento e limpeza do monte.

Velaí o problema
A tarde-noite do domingo día 15 e a madrugada do luns 16 deste outubro con temperaturas de verán e forte vento, os incendios foron catastróficos, arrasando 35.500 Ha de monte en -Galicia-, e a perda de catro vidas en Vigo e Nigrán. (Dúas en cada concello).
En toda Galicia e sobre todo no sur, non só afectou ao monte arborado, tamén o rural coas terras todas elas a monte: silveiras, matogueiras e falta de limpeza en camiños e balados, puxo en risco as vivendas nos barrios.
Casas perdidas; familias desprazadas a durmir en hoteis ou nas de familiares, e…medo, moito medo.

As medidas da Administración
Só apareceu a policía aplicando o seu protocolo: -abandonar as vivendas- Incrible: co lume diante da porta, e a única solución era fuxir e deixar ceibe o lume empurrado polo vento, sen que ninguén viñera a apagar as lapas. As voces, os berros eran de chamada, de axuda…Ninguén nos escoitou. U-los, responsables municipais, concelleiros, técnicos ou algún bombeiro que puidera dirixirnos? E os da delegación da Xunta en Vigo; U-los?
O lume viña de moi lonxe: follas e cascas de alcolito ardendo caia do ceo incendiando a herba seca e a matogueira, levantando grandes labaradas con reviravoltas envolventes que metían medo.

Imagen: http://theobjective.com

Resistencia cidadán
Cando estabamos procurando auga da traída e dos pozos, chegaron -como unha enxurrada-, unha marea de xente nova –homes e mulleres-, con caldeiros, tinas, olas, mangueiras, pas …e sen coñecérmonos puxéronse a axudarnos a salvar as casas e os bens. Fixeron cadeas humans trasladando auga dos pozos a unha distancia de cento e pico de metros.
Organizáronse eles ou elas; non precisaron protocolos nin buscaban aplausos nin fotos. Correron riscos, estragaon as roupas e o material. Xa de madrugada fóronse por onde viñeran, cansos e magoados. Cecais nin se decataron de que salvaron algunhas casas. Coido que moitos non se coñecían, pero todos e todas cumpriron o obxectivo: (apagar o lume).

Ó día seguinte acho dúas mangueiras e unha laia. Gustaríame coñecer aos donos para devolverllas e darlle persoalmente as gracias e unha aperta solidaria.

As deficiencias máis salientables
Nun país onde o monocultivo do monte son o pino e o alcolito en bosques tépedos e sen limpar; nun rural coas terras de poulo e pragadas de herba seca e mato, non se pode esperar outra cousa: o calor e o vento axudan e a man que prende o lume –consciente ou inconsciente; por xenreira ou por descoido-, tamén. O que non se pode aturar é que nos sigan mentindo. Ano tras ano e nunca nos informan das causas que motivan esta desfeita. Neglixencia, descoñecemento? -Non. Negocio. Hai unha previsión de que o monte arda? Si.
Arrepía oír aos gobernantes da Xunta e do concello falar de “terrorismo asasino”. Esas palabras firen. A incompetencia organizativa, e, a incontinencia verbal desta xente que se viu desprazada pola sociedade, sae ós medios con disparates impropios duns gobernantes. Esa definición correspóndelle á xustiza unha vez arrestados –os presuntos incendiarios-, pola Garda Civil.

Alarma
A Xunta xa publicita que a repoboación custará sesenta e catro millóns de euros. O titular da a entender que voltarán a repoboar con pinos. Coido que a repoboación deberíase facer con árbores productivos e de folla caduca: castiñeiros, oliveiras, sobreiras, nogueiras, aciñeiras, carballos, etc… Mirade que hai riqueza
perdida neste país!
Din que vendemos castañas para 37 países; que compramos noces á Francia, e nós co monte a pinos e alcolitos que debaixo deles non nace herba, mentres que as follas, o arume e as cascas converten todo en mato. Que tristeza! No que converteron esta terra…e nós consentímolo.
Até cando?
Da oposición no Parlamento pouco espero; só se laia, mais non inquiren os motivos nin piden un monte saneado e con castes autóctonas e produtivas, de froita e madeira de calidade. Semella que non pensan mudar moito as cousas. Mágoa. Pobre terra ferida!

Telmo Comesaña.  Outubro 2017