Felicidade verbo infelicidade

Sabido é que o ser feliz é a ambición dos seres humáns: todos queremos ser felices, mais non sempre é doado: a vida sempre foi moi complicada. As metáforas da Biblia que nos dan a coñecer a “creación”: “Deus creou o home a súa imaxe e semellanza, logo decatouse que lle faltaba a compañeira, así que, anestesiouno e tiroulle unha costela coa que  fixo á muller; entregoulla a Adán  e púxoios no “paraíso terrenal”. Velaí unha parella feliz. Eles os dous a disfrutar de toda terra: dos mares, dos animais, das froitas, da luz do sol e das tebras da noite…todo só para eles. Ah! pero a maldita serpe engaiolou o Adán e, pecaron. A ira de Deus non se fixo esperar e votounos fora do paraíso con dúas maldicións:  -(gañaredes o pan co suor da vosa frente. –Os fillos e todos os descendentes nacerán co pecado orixinal).

Naceu a infelicidade… Qué duro, non eh! -Moitas veces  me teño preguntado: por qué Deus castigou aos inocentes si eles non pecaron nin pediron que os trouxeran a este mundo-.

Ufff! Coido que me metín nun xardín que non me corresponde. Para falar de felicidade ou infelicidade están as persoas que estudan os comportamentos humáns: sicólogos, sociólogos, siquiatras e, os que a cotío nos ofrecen as mil maravillas –si nos guiamos por eles-, ou ós que nos ofrecen o “paraíso” si nos deixamos levar polo rego que eles abriron.

Compre diferenciar as dúas actitudes: -aproveitando as comunicacións que noutrora non había, intensificaron a presión sobre a sociedade en: tv, radio, redes sociais, etc. Ofrécenche a felicidade dun xeito tan intenso que casi parés que si non lles fas caso és parvo; e, si non és rico é porque non queres: ofrécenche unha casa de ensoñó, un coche que casi voa, un barco pra navegar…e, praias no Caribe; os mellores hoteis coas  mellores mulleres do mundo… só tes que xogar á, tal ou cal lotería.

E si non adoitas xogar, pois tes fúbol día e noite e, outros deportes ou enredos para que non penses e, non deixar de ser escravo do sistema. Tamén se dí que isto é necesario para liberar a tensión da xente porque a vida é moi dura… e, a isto chámanlle felicidade.

Dos que nos ofrecen a felicidade máis aló das fronteiras da vida pouco teño que dicir que non se saiba.

Con este panorama, pode haber xente feliz?

Sen dúbida.  Entendo que todos somos felices en moitos momentos da vida: algúns tan intensos que poden levarte a verquer ríos de bágoas, só hai que fixarse nos deportistas cando despois dunha competición deportiva: ciclismo, atletismo, natación, etc, suben o máis alto do caixón; aplaudidos pola xente que presencia o acto, síntense como deuses nun “Olimpo” que só dura uns instantes. Detrás quedan días de esforzo e tensión competitiva. Pola contra, os perdedores infelices, porque eles non chegaron ó lugar reservado ós “divinos”. E, velaí temos a conxunción, felicidade-infelicidade.

Coido que a felicidade é un tema moi complexo porque interveñen moitos factores: familiares, culturais, sociais,  xenéticos e os que poden estar fora dos meus coñecementos. Agora ben, a felicidade  non é mensurable; só co paso dos anos, percorrendo a túa vida podes coñecer o grao de felicidade comparandoa coa infelicidade: de ónde ves, cómo pasaches pola vida, etc. Si a familia que creache  segue unida e si comparten os ideais nos que se fundou esa familia; sen dúbida que iso é felicicdade, e iso experimentase co paso dos anos.

Matinando nisto da felicidade venme a cabeza un conto que oín nun velorio.

Antes de inventarse os tanatorios, os velorios facíanse na casa do difuntiño (home ou muller). Lembro estar nalgúns da familia –na década dos cincuenta do pasado século-; os familiares, vecinos e amigos da familia íanse achegando á casa, despois de arranxar a deles e arrombados os animais. Na  casa   mortuoria todo estaba preparado para recibir aos doentes que viñan a pasar unhas horas para acompaña-la familia  e darlle  a despedida o que se ía.

O cadaleito estaba nun cuarto escuro e unha  candea acesa a cada lado da cabeceira, era a única luz parpadeante que facía sombras e luces macabras no rostro do ser que xa deixara a vida. A xente vestía de negro e as mulleres que ían chegando  tamén vestían loito como respeto ó momento de dor que alí se vivía. Despois do protocolario pésame, as mulleres quedaban no cuarto a rezar rosarios e facer o pranto e repasar a vida do que se ía: todo eran virtudes, as xenreiras xa non contaban, e así ían pasando o tempo.

Os homes pasaban á cociña ou a un cuarto no que xa estaba disposta unha mesa; o café de pota e o augardente non se facían esperar. Os homes falaban de todo menos do morto; empezaban por cousas da vida e cando a caña xa facía destrabar a lingua, entón pasábase ós contos, e todos tiñan algo que contar.  Quedeime con algúns  e coido que o máis acaido é este.

Conto

Cando aínda só había pequenos reinos, un rei fíxose poderoso roubándolle terras aos reinos veciños: os servos temíano pero vivían ben, mellor que nos outros reinos. E velaí que tiña un fillo no que puña o interés como seu herdeiro. O mozo tiña as cualidades do pai, xa  tiña arroutadas de conquistador, e o pai era feliz, moi feliz, porque o reino estaba seguro e ainda ía medrar; o mozo tiña ó pai engaiolado .

Vaites que dun día po outro empezou a esmorecer e ninguén sabía o  motivo. O pai reuniu ós menciñeiros, ós curandeiros, meigas e xente que coñecía os misteriros dacó e dacolá, e ninguén deu co mal que día a día facía que aquel mozo se esmirraba.

O rei, coméndose o orgullo de ser o máis poderoso, pediu axuda nos reinos da contorna: viñeron e tampouco deron solución. Só quedaba un reino lonxano e miserento e dalí trouxeron a un desfarrapado e famento home que era o milagreiro. Aquel ser fedorento foi recibido coa ilusión que merecía o asunto. Despois de lavarse, mudar a roupa e encher o bandullo pasou a mirar ó doente; un tempo despois  de afacerse a real estancia e contemplar aquel ser alí estarricado, pediu  tempo pra seguir a observación. Os días pasaban sin dar resposta, mentras aquel famento xa estaba vizoso, xa falaba sentíndose importante, pero o rei perdía a paciencia e propúxolle que, ou daba co remedio ou que o aforcaba… O home moi sereno pediu uns días máis porque xa albiscaba a solución, e deuna. O rei reuniu a corte porque o menciñeiro xa tiña o remedio. O home  -coa  solemnidade que requería o momento  dixo: este mozo ten cura, só precisa poñerlle a camisa dun home feliz.

De contado os enviados do rei comenzaron a ir polas casas dos vasallos preguntando si eran felices,  mais non apareceu un home feliz en todo o reino: o que non tiña problemas coa muller tíñaos cos fillo ou cos sogros, cos xenros ou cos veciños. Diante daquel desengano foron polos reinos veciños e tampouco atoparon homes felices; pero aquí non remata o conto, porque no reino mais pobre, cando xa pensaban que tampouco había ningún home feliz, os xinetes que ían de camiño de volta albiscaron ó lonxe unha choupana da que saía fume; achegáronse e polas rendixas da porta miraron as lapas dun lume, escoitaron e só había silencio; ían petar cando oiron unha voz que dicia: “xa comín, xa bebín, son feliz, vou durmir”. Os buscadores do home feliz xa non chamaron, votaron a porta abaixo e axiña  chimpáronse enriba dél  pra tirarlle a camisa, pero o home estaba nú… Non tiña camisa

“Xa comín, xa bebín, son feliz, vou durmir”

Telmo Comesaña.           Agosto 2017