Viaxar en bus urbán (III)

No anterior artigo quedei co compromiso de seguir coas reflexións dunha viaxe en bus urbán. E velaquí que despois de pasaren uns días, co gallo de madurar as experiencias vividas, xuntámonos a falar e ordear as ideas da colleita, que resultaron sorprendentes.

Xa deixamos claro as primeiras impresións, mais queda moito por acugular nesta  hipotética caixa de ideas, que ímos encher de contado.

Sentamos e empezamos, (Xiana, Brais e, eu mesmo).

Facéndonos preguntas.

-Qué persoas sentaron ao voso carón? A resposta de Xiana non se fai esperar, tena aprendida. –Ao   longo do percorrido foron tres mulleres e chegando preto do final, un home maior cun traxe escuro e boina. As mulleres, dúas novas (unha un pouco gordiña e aoutra unha sílfide), e a terceira  unha maior, moi ben posta; ninguén saudou. As máis novas abriron o bolso e sacaron o seu dispositivo –unha delas puxo os auriculares,  recostouse pra tras, cruzou os brazos, pechou os ollos e deixouse levar; coido que estaba mergullada na música preferida. A outra semellaba  estar  coas redes sociais. A señora maior non dixo ren, cruzou as mans e así ata que baixou; movíase con moita axilidade. O señor tampouco tiña nada nas mans; algún tempo cruzou os brazos.

Eu ía mirando de esguello e, de cando en vez pra fora. A volta foi moi semellante, aínda que só se sentaron dúas mulleres: a primeira tampouco saudou; sacudiu a melena, recompúxose ben –como si fose facer unha longa viaxe-, e púxose a escoitar música ao longo de preto  de media hora.   Xa fora do centro da cidade subiu unha señora e saudou: bos días, dixo; eu contesteille tamén cos bos días. Baixouse pouco antes de rematar a viaxe.

-Brais escoitaba a súa compañeira e de cando en vez asentía coa cabeza, e fixo a exposición da súa esculca. -Eu sentei o principio e ía pendente da xente que chagaba -maiormente mulleres-, ningunha saudou; sentaban, sacaban os dispositivos e só se fixaban neles. Chegando  aó núcleo urbán foise ateigando de xente e deixeille o meu asento a unha velliña que chegou atrás sin que ninguén lle deixase o sitio; deume as “gracias filliño”.  Contesteille: de nada señora. Nas paradas seguintes foron  baixando  as persoas, pero eu xa seguín de pé ata o final. Por aquela porta non saíu nin un só meniño; pareceume raro! A volta foi semellante pero con menos pasaxeiros, e púdome a preguiza, mirei moito pra fora, –cousa que xa non facía dende hai tempo-; sorprendeume unha parte do rural que non coñecía e o cambio que levaron algúns lugares polo que pasamos. Rematar a viaxe foi un alivio, cansei.

Eu estou afeito a facer ese exercicio, pero vós non:

-Cómo vos sentístes observando a persoas que estiveron ao voso carón, -corpo con corpo-, que non coñeciades e que posiblemente non vaiades coincidir nunca tan preto ainda que viaxedes no mesmo  autobús?

-Contesta Xiana: -sentinme mal, tiña que mirar de esguello ou facer que miraba pra outro lado, pero pensaba que estaba axexando a unha persoa que non se sentía espiada, aínda que as veces gústache que vexan pra ti ¡…ja,ja,ja… Xiana vota unha gargallada. (Brais e eu tamén rimos un pouco). Ela  segue falando: -despois decateime que eu facía o mesmiño ca xente que observei, e agora decátome que estou atrapada por ese trebello. Teño que pensar!

Brais foi máis folgazán; nin axexou tanto, nin tuvo reparos, él foi máis direto, mirou tanto pra fora como por dentro, e coincide coa compañeira no que se refire a facer o mesmiño que fai a maioría da xente: vivir para si mesmo, e razona ó seu xeito, -o mundo é así,que lle ímos facer!

Coincide coa compañeira en que está moi atrapado polas redes sociais. Non se amaña sin o seu móvil.

Razoamos a importancia da conversa.

Pra min, dígollle eu, é importante falar. Si non o fas cunha persoa que vai ó teu lado perdes o máis importante. A vista só che da a imaxe da persoa; si falades vas coñecer moito máis: si a voz é agradable, si o xesto facial é de simpatía ou de preocupación, si da unha pista pra seguir a conversa: literatura, música, deportes, viaxes, festas…de cómo vai o tempo, ou dun sinfín de temas.

Conversando con xente descoñecida tamén se aprende moito, porque a veces das cunha persoa moi culta ou profesional,  coa que podes preguntar unha dúbida sobor do tema do que falades. As conversas poden esvarar ata un punto no que mellor é cambiar de tema.

Hai dúas cousas máis que ter en conta: pra unha persoa que o está pasando mal, -nova ou vella, muller ou home-, o abrirlle un espazo de tempo pra escoitalo pode ser moi saudable pra persoa, aínda que a ti che custe aguantar un pouco. Servir de “muro de lamentacións” non custa nada e favorece a quen se libera.

Remato reflexionando:  -pra vós que ainda sodes novos, <cántos amoríos poden xurdir en  conversas nun autobús>. Mi má…!

Os dispositivos, tecnoloxicamente cada vez máis avanzados estannos á dominar e facernos cada vez máis distantes, aínda que estemos uns  ao carón dos outros, nin siquera nos deixa ver as caras.

O autobús convertiuse nun espazo silandeiro. Eu preferiao algareiro, como foi ata hai poucos anos.  Un amigo meu refírese ó móvil, como un trebello infernal que nos tirou a palabra.

Un libro é outra cousa, non vas, de  mensaxes a whats app, ou de Facebook a twiter, o tempo que vai facer ou tantas aplicacións como teñas instaladas.

Un libro é papel; pasas as follas, podes facerlle marcas, prestarlle-lo a un amigo, facer un agasallo, porque o libro non precisa de “contraseña”, nin tes que cargalo de enerxía eléctrica, etc, etc.

Dirédesme que si baixas un libro ou un xornal tamén podes ler; é certo, eu tamén teño feito a proba, pero un libro de papel ten aroma, ten vida propia, é unha peza feita por profesionais; que chega ás nosas mans despois de moito traballo e de pasar por mans artesans, en moitos casos en pequenos obradoiros.

Un libro nas mans é un tesouro  ó que eu non quero renunciar.

Quero rematar agradecéndovos a colaboración e a paciencia que tivéstedes comigo. Agora podo presumir de ter unha parella amiga pra sempre. Eu tamén estou ao voso dispor.

Reflxionar é unha actividade que obriga a pensar, e logo, a decidir que camiño tomar.

 

Telmo Comesaña.          Agosto 2017

 

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *