“O Circo”

payaso1O Circo sempre foi para min un espetáculo apaixoante, cada circo que pasaba por Vigo
non quedaba sin a miña visita. Cando asentaban no recheo de Coia, onde hoxe se asentan Freiremar e Albo, pasaban por diante de onde eu traballaba e vía aquel convoi de camións vellos e estartelados, que eles mesmos reparaban, cos trebellos para montar as carpas, (varas, mastros, lonas, cordas, ferros para ancoraxe,cabinas, cercas,material elétrico, ferramenta, etc),e os últimos eran os que traían os animais en pequenas gaiolas, e mirábalos agochados e tristes.
Unha vez que chegaban xa se poñían a traballar, con un orde e organización que
sorprendía, e en poucas horas tiñan levantada instalación, e os animais nos seus espazos.
Sorprendía ver ós nenos e nenas como axudaban nas labores, e todos e todas formaban unha familia nómade que se adicaba a divertir aos demais para eles poder vivir.
Admirei a Pinito del Oro, a trapecista que che facía conter o alento cando a mirabas ir
polo ar como si fora una volvoreta sin alas, e logo, remataba a súa actuación sentada no trapecio para recibilos aplausos interminábeis do público, sorprendido ó ver aquela muller aparentemente tan fráxil e que se mostraba tan potente efluíndo no trapecio.
Tamén disfrutaba cos contorsionistas o velos como se ensarillaban, brazos, pernas e
corpo, cos malabaristas lanzando catro, cinco ou seis bolas o ar, e colléndoas sin que lles cairan ó chan,ou mazas, e facer xirar platos enriba dunha vara e mantendo varios en movemento; os que facían desaparecer ou aparecer pombas, coellos, ou empataban cordas unhas noutras como se fosen pegadas, ou os escapistas, que se desenleaban das cordas coas que os ataran, etc. Pero os pallasos era o máis divertido da escea. Xa non me parecían tan entretidos os números con animais
non me gustaba velos engaiolados.
O meu primeiro contacto co circo foi mais ou menos no ano 1942 ou 43, e foi meu tío Pepe quen me levou, e aconteceu o seguinte: o circo estaba no Areal, xustamente onde hoxe é a rosaleda fronte ó edificio da Comandancia de Mariña. Ó chegar alí, aquilo tan grande e con tantas luces que eu nunca tal cousa vira, e de frente tiña un letreiro con letras moi grandes cheas de luces que relampantexaban. O nome era HERVAS. Quedei pampo.
Despois xa dentro, non lembro o que vin, pero si como a xente aplaudía, e tamén os pallasos que me fixeron rir aínda que despois chorei.Chorei porque un ía ben vestido e o outro era un probe, mal vestido e cuns zapatos moi grandes e andaba a tropezar un pe co outro e casi que caia ; o que me fixo chorar foi que o ben vestido abusou moito del e dáballe cada bofetada que triscaba e o probe poñía a man na cara porque debía doerlle moito.
Meu tío díxome que non chorara porque era mentira, que non lle daba bofetadas, mais eu non llo creín porque mirei como lle pegaba moitas veces e aínda por enriba ríase dél.
Texto: Telmo Comesaña

Foto: Banco de Imágenes y sonidos 

3 comentarios sobre ““O Circo”

  • el 14 de enero, 2015 a las 12:36
    Permalink

    Tu capacidad de percibir y recordar otros tiempos me afecta como individuo sensible que me lleva también a tiempos lejanos de nuestro paso por la vida. Son sentimientos que afloran como una realidad vivida. Tú lo interpretas (“emocionado”) en un contexto de cuando eras un jovencito. Tu sensibilidad la das a demostrar en el abuso que ejercía el rico bien vestido con el pobre andrajoso. Lo lamentable es que los tiempos en muchas cosas no han cambiado demasiado. Las tortas que no se comen, (siempre las apaña el pobre).
    Este es mi comentario sobre el texto.
    Emi.

  • el 15 de enero, 2015 a las 2:03
    Permalink

    Texto en Galego
    Súa capacidade de entender e lembrar outros tempos tamén amin me afecta cando recordo los días distantes da nosa xornada pola vida . Son sentimentos que xorden como unha realidade vivida . Vostede interpretala lo (“emocionado”) nun contexto de cando era novo un . Súa sensibilidade dala a demostrar polo abuso que ben vestido exercido dos ricos para os pobres . Lo lamentable de iso é que para os infelices moitas cousas non cambiaron moito . Bolos que non come, ( sempre apāna El Pobre ) .
    Este é o meu comentario sobre o texto .
    Emi .

  • el 16 de enero, 2015 a las 11:58
    Permalink

    Muy bien Telmo. Todos tenemos esos recuerdos de aquellos circos tristes, donde los animales venían enjaulados y el payaso recibía muchas tortas. Pero también recuerdo las funciones de “revista ” en mi pueblo. Donde yo, con mis ojos de niña y totalmente fascinada , ví por primera vez a mujeres bellisimas (las folkóricas como Juanita Reina o Antoñita Moreno) ligeras de ropa que cantaban cosas muy desgarradas sobre el amor. Teatros de pueblo, con muchos hombres babeando y aquellas mujeres bellas que cantaban aquello de “mira mi pecho tatuado”. Aún lo recuerdo como algo fascinante en aquel mundo de mujeres vestidas de blanco y negro, con sayas hasta los pies . Un abrazo Telmo.

Comentarios cerrados.